Το μέτρο θα εφαρμόζεται με την προϋπόθεση ότι θα συμφωνεί το 60% των πιστωτών. Προωθείται επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, εξωδικαστική διαδικασία εμπιστευτικών διαπραγματεύσεων με τις τράπεζες και άλλους πιστωτές ώστε να μην προκαλείται αβεβαιότητα στην αγορά γύρω από την επιχείρηση που έχει πρόβλημα, ενώ δημιουργούνται νέα εργαλεία εξυγίανσης.
Την αναμόρφωση του πτωχευτικού δικαίου προωθούν από κοινού τα υπουργεία Επικρατείας και Περιφερειακής Ανάπτυξης, λόγω των μεγάλων προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από τον νόμο που ετέθη σε ισχύ το 2007. Από νομικούς κύκλους και την αγορά ασκείται κριτική για τις χρονοβόρες διαδικασίες που προβλέπει (δικαστική διαδικασία τριών σταδίων, που συνήθως διαρκεί πάνω από 1 έτος επιτείνοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκάστοτε εταιρεία), αλλά κυρίως για την απουσία όρου που να δεσμεύει τη μειοψηφία των πιστωτών η οποία πιθανώς να μη συναινεί στη ρύθμιση των χρεών, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία να πρέπει να επωμισθεί και τα δικά τους οικονομικά «βάρη» καθιστώντας τη συμφωνία δυσχερή.
Τα παραπάνω προβλέπονται από το άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα (Ν. 3.588/2007). Κατήργησε το άρθρο 44 του προηγούμενου νόμου (1.892/1990), το οποίο βρίσκεται πιο κοντά στη φιλοσοφία που θέλει να «περάσει» η κυβέρνηση με την αναθεώρηση.
Σύμφωνα με πηγές από το συναρμόδιο υπουργό Επικρατείας, Χάρη Παμπούκη, τρεις θα είναι οι βασικοί άξονες των αλλαγών που θα συναποφασιστούν με το υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης: Αίρεται το «πλαφόν» που ισχύει σήμερα για την υπαγωγή εταιρειών άνω των 20 ατόμων με ληξιπρόθεσμα χρέη τουλάχιστον 500.000 ευρώ.
*Εισάγεται η δυνατότητα δέσμευσης των μη συναινούντων πιστωτών αν υπάρχει συμφωνία στο 60% των απαιτήσεων των πιστωτών που παρίστανται στη συνέλευση. Σήμερα απαιτείται να συναινέσει το 51%.
*Προωθείται η ευελιξία στη διαδικασία κατάρτισης της συμφωνίας. Προτείνεται να μπορεί να καταλήξουν ο οφειλέτης και οι δανειστές σε συμφωνία χωρίς επίσημη διαδικασία συνδιαλλαγής αλλά με εμπιστευτικές διαπραγματεύσεις. Στόχος είναι να αποφεύγεται όπου είναι εφικτό, για παράδειγμα σε περιπτώσεις λίγων και συνεννοήσιμων δανειστών, η υπαγωγή σε διαδικασία συνδιαλλαγής.
Αν η ιδιωτική διαπραγμάτευση αποτύχει και φτάσει η εταιρεία στο στάδιο της συνδιαλλαγής με τους πιστωτές της, τότε προτείνεται να δίνονται δύο δυνατότητες: να συνάπτουν τη συμφωνία απευθείας οι πιστωτές ή να συγκαλείται συνέλευση των πιστωτών, αν υπάρχει πληθώρα εξ αυτών, ώστε να είναι δύσκολο να συντονιστούν διαφορετικά.
*Προτείνεται η ρύθμιση να δίνει τη δυνατότητα για την επιλογή διαφορετικών μέτρων ρύθμισης των χρεών, ανάλογα με το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η κάθε εταιρεία, από παράταση του χρόνου αποπληρωμής υποχρεώσεων έως κεφαλαιοποίηση των χρεών ή μεταβίβαση της επιχείρησης.
Υπενθυμίζεται ότι σήμερα, σύμφωνα με το άρθρο 99, η εταιρεία μπορεί να έρθει σε συνεννόηση τουλάχιστον με το 51% των πιστωτών και να υποβάλει πρόταση ρύθμισης των οφειλών χωρίς να διακινδυνεύει κατάσχεση.
Η αίτηση κατατίθεται στο αρμόδιο δικαστήριο μαζί με σχέδιο αναδιάρθρωσης. Αυτό ορίζει διαμεσολαβητή ο οποίος αποτιμά το πρόβλημα και κάνει πρόταση προς τους πιστωτές που επικυρώνεται δικαστικά. Προηγουμένως ίσχυε επικύρωση της συμφωνίας των πιστωτών από το εφετείο της έδρας της εταιρείας.
(πηγή: Ελευθεροτυπία)
