Είναι κυρίαρχη σήμερα η αίσθηση στους επενδυτικούς κύκλους ότι ζούμε ένα Déjà vu της περιόδου 2008.
Τότε ήταν η έκθεση των τραπεζών σε τοξικά στεγαστικά δάνεια που προκάλεσε ρήξη στην εμπιστοσύνη μεταξύ των τραπεζών και πάγωσε τις χρηματοπιστωτικές αγορές οδηγώντας την παγκόσμια οικονομία στη χειρότερη ύφεση από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Σήμερα είναι η έκθεση των τραπεζών στα «τοξικά» κρατικά ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης που απειλεί να προκαλέσει την ίδια αλληλουχία γεγονότων, σε συνδυασμό με την προφανή (και πρωτοφανή) αδυναμία των ηγετών της Ευρωζώνης να διαμορφώσουν έναν αξιόπιστο οδικό χάρτη επίλυσης του προβλήματος.
Με τις χρηματοδοτικές της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας του Βελγίου και των τραπεζών τους να αγγίζουν για το 2012 το 1,3 τρισ. ευρώ, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν πολύ λίγο χρόνο να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την διάσωση της Ευρωζώνης και φυσικά του Ευρώ.
Το διεθνές επενδυτικό περιβάλλον για τους επόμενους τρεις – έξι μήνες θα χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά χαμηλή ορατότητα, υψηλή μεταβλητότητα και έντονο πολιτικό άρωμα. Εύλογα η ανησυχία των ελλήνων επενδυτών είναι μεγαλύτερη καθώς η χώρα μας περνάει την μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας της.
Προτείνουμε λοιπόν σε όλους τους επενδυτές να ακολουθήσουν, προσωρινά (6 έως 9 μήνες), στρατηγική αυξημένης προστασίας του κεφαλαίου τους ώστε να καλυφθούν από τις έντονες διακυμάνσεις των αγορών και από απίθανα μεν, καταστροφικά δε, ενδεχόμενα (οι λεγόμενοι «μαύροι κύκνοι»).
Ένας επενδυτής με συντηρητικό προφίλ θα μπορούσε να τοποθετήσει το σύνολο των κεφαλαίων του σε μετρητά, αλλά όχι στο ίδιο νόμισμα. Ένας καλός συνδυασμός θα ήταν 40% προθεσμιακές καταθέσεις σε ευρώ, 30% κρατικά ομόλογα γερμανικού δημοσίου λήξης έως 12 μηνών και 30% αμοιβαία κεφάλαια διαχείρισης διαθεσίμων σε δολάριο.
Με την διάρθρωση αυτή εκμεταλλευόμαστε τα υψηλότερα του μέσου όρου καταθετικά επιτόκια στην Ελλάδα, την ασφάλεια των γερμανικών ομολόγων (με πολύ χαμηλές βέβαια αποδόσεις), ενώ ταυτόχρονα συμμετέχουμε στην ενδεχόμενη ανατίμηση του δολαρίου έναντι του ευρώ, ειδικά στην περίπτωση που οι αποφάσεις των ευρωπαίων ηγετών καθυστερήσουν να υλοποιηθούν.
Ένας επενδυτής με ισορροπημένο προφίλ θα μπορούσε να τοποθετήσει το 40% του κεφαλαίου του σε προθεσμιακές καταθέσεις σε ευρώ, το 30% σε κρατικά ομόλογα γερμανικού δημοσίου λήξης έως 12 μηνών, το 20% σε αμοιβαία κεφάλαια διαχείρισης διαθεσίμων σε δολάριο και το υπόλοιπο 10% σε χρυσό (μέσω ETF). Η τοποθέτηση σε χρυσό έχει στόχο την αντιστάθμιση του κινδύνου απαξίωσης των νομισμάτων από πληθωριστικές νομισματικές πολιτικές που ενδεχομένως να ακολουθήσουν οι κεντρικές τράπεζες.
Ένας επενδυτής με αναπτυξιακό προφίλ θα τοποθετούσε πάλι το 40% του κεφαλαίου του σε προθεσμιακές καταθέσεις σε ευρώ, ένα άλλο 40% σε εταιρικά ομόλογα διαβάθμισης τουλάχιστον Α, κοντινών λήξεων (έως 24 μήνες) και το υπόλοιπο 20% σε ETF χρυσού.
Τα εταιρικά ομόλογα υψηλής διαβάθμισης προσφέρουν σχετική ασφάλεια αλλά με καλύτερες αποδόσεις ως προς τα αντίστοιχα γερμανικά κρατικά. Προτιμούμε πάντα κοντινές λήξεις ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τους κινδύνους αγοράς/επιτοκίων κλπ. Εναλλακτικά, για το 40% που επενδύουμε σε εταιρικά ομόλογα θα μπορούσε κανείς να δει αντίστοιχης ποιότητας εταιρικά ή κρατικά ομόλογα σε άλλα νομίσματα, για παράδειγμα, σε αυστραλιανό δολάριο, καναδέζικο δολάριο, νορβηγική κορόνα κλπ. Προσοχή όμως στον συναλλαγματικό κίνδυνο.
Τέλος, ένας επενδυτής με επιθετικό προφίλ θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί από τα παραπάνω σε ένα ποσοστό του χαρτοφυλακίου του ως εξής: Θα τοποθετούσε το 65% των κεφαλαίων του όπως ο επενδυτής με αναπτυξιακό προφίλ αλλά θα άφηνε ένα 35% για τοποθετήσεις υψηλότερων αποδόσεων. Συγκεκριμένα, θα επέλεγε στρατηγικές σχετικής απόδοσης στις αγορές μετοχών όπως για παράδειγμα, η υποαπόδοση του δείκτη Dax έναντι του S&P 500, ή η υπεραπόδοση των μετοχών του χρηματοοικονομικού κλάδου έναντι της ευρύτερης αγοράς.
Η διάρθρωση αυτή εξασφαλίζει σχετική ασφάλεια σε ένα μεγάλο τμήμα του χαρτοφυλακίου, με ταυτόχρονη συμμετοχή στις αγορές χωρίς να μας ενδιαφέρει η κατεύθυνσή τους. Επιπλέον, ο συγκεκριμένος επενδυτής θα μπορούσε στο τμήμα των ομολόγων να επενδύσει όχι μόνο σε ομόλογα διαβάθμισης Α, αλλά και σε ομόλογα διαβάθμισης ΒΒΒ+, ή ίσως σε κάποια senior ομόλογα ευρωπαϊκών τραπεζών, ενισχύοντας περαιτέρω τις προοπτικές απόδοσης του χαρτοφυλακίου του.
Όπως είπαμε στην αρχή, η συγκυρία είναι δύσκολη και πρωτόγνωρη. Οι λύσεις στις οποίες αναφερθήκαμε παραπάνω έχουν ένα προσωρινό χαρακτήρα που κανείς δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει. Ένας λόγος λοιπόν παραπάνω ο επενδυτής να βρίσκεται σε στενή επαφή με τους επενδυτικούς του συμβούλους ώστε να εξασφαλίσει ότι το χαρτοφυλάκιό του σε κάθε στιγμή αντανακλά την πραγματικότητα των αγορών.
Δημήτρης Σκαπινάκης, Διευθυντής Επενδυτικής Στρατηγικής και δικτύου Private Banking της Marfin Egnatia Bank
(Πηγή: euro2day.gr)
