Από τον Ιούνιο του 2011 έως και τον Ιούνιο του 2014, η Ελλάδα θα πρέπει να βρει 172 δις ευρώ για:
1. Να αποπληρώσει λήξεις ομολόγων και δανείων του ΔΝΤ, ύψους 96 δις ευρώ
2. Να χρηματοδοτήσει έλλειμμα της τάξης των 38 δις ευρώ και
3. Να καλύψει άλλες υποχρεώσεις του Δημοσίου ύψους επίσης 38 δις ευρώ.
Τα δεδομένα για την χρηματοδότηση της Ελλάδας έως το 2014 έχουν ως εξής:
1. Η χώρα έχει να λαμβάνει 57 δις ευρώ από τον υφιστάμενο μηχανισμό στήριξης.
2. Υπολογίζεται ότι μέχρι τα μέσα του 2014 θα έχει εισπράξει 28 δις ευρώ από τις αποκρατικοποιήσεις.
3. Απομένουν 87 δις ευρώ που θα πρέπει να τα παράσχει η Ευρωζώνη με νέα δάνεια και να τα επωμιστεί ο ιδιωτικός τομέας.
Στο πλαίσιο αυτό οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες των χωρών τους, ώστε να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο νέο πακέτο στήριξης της Ελλάδας.
Αυτή τη στιγμή, το επικρατέστερο σενάριο προβλέπει την άτυπη και πλήρως εθελοντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, μέσω της «διαδοχικής ανανέωσης» (sequential rolling over) των ομολόγων στην λήξη τους. Θεωρητικά, με την εφαμρογή αυτού του μοντέλου, η Ελλάδα δεν θα υπαχθεί σε καθεστώς «περιορισμένης χρεοκοπίας» από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, ενώ οι τράπεζες θα υποστούν τις μικρότερες δυνατές απώλειες από την «ανανέωση» των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν.
Το αρνητικό είναι ότι μάλλον η συμμετοχή θα είναι μικρή, δεδομένου ότι δεν θα υπάρχει κάποιο κίνητρο για να «ανανεώσουν» οι τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα. Στην περίπτωση, αυτή – δηλαδή της μικρής συμμετοχής – η Ευρωζώνη θα κληθεί να καλύψει με νέα δάνεια το μεγαλύτερο μέρος των 87 δις ευρώ.
Παράλληλα, και ανεξαρτήτως του μεγέθους της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, θα είναι πάντα ανοικτό το ενδεχόμενο παροχής περισσότερων δανείων, δεδομένου ότι ο στόχος για έλευση 28 δις ευρώ από τις αποκρατικοποιήσεις έως τα μέσα του 2014, είναι αρκετά φιλόδοξος και μπορεί να μην επιτευχθεί.
(Πηγή: euro2day.gr)
