Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και σε οργανισμούς που είχε αποφασιστεί εδώ και έναν περίπου χρόνο η κατάργησή τους, συνεχίζονται κανονικά οι προσλήψεις.
Η πλειονότητα των εργαζομένων στους οργανισμούς αυτούς απασχολείται με συμβάσεις αορίστου χρόνου - δεν είναι δηλαδή μόνιμοι. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι με την κατάργηση των οργανισμών, αυτομάτως λύονται και οι συμβάσεις.
Σαφή αναφορά στο ζήτημα είχε κάνει ο Θ. Πάγκαλος, αφήνοντας "παράθυρο" ακόμη και για απολύσεις. Αντίθετη άποψη ωστόσο εκφράζει ο Χ. Παμπούκης, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο εξορθολογισμός του δημοσίου τομέα πρέπει να γίνει χωρίς να φτάσουμε σε απολύσεις.
Τι φοβούνται λοιπόν πρακτικά στην κυβέρνηση και αφήνουν στην άκρη την "καυτή πατάτα" των συγχωνεύσεων και καταργήσεων; Ότι μπορεί να ανοίξει "κερκόπορτα" για απολύσεις και στον στενό δημόσιο τομέα, δεδομένου ότι πλέον ένα σημαντικό ποσοστό εργαζομένων απασχολείται με συμβάσεις αορίστου χρόνου (π.χ. οι συμβασιούχοι που μονιμοποιήθηκαν με το "διάταγμα Παυλόπουλου") και δεν έχει τη συνταγματική προστασία των μονίμων, οι οποίοι καταλαμβάνουν οργανικές θέσεις.
(πηγή: Κεφάλαιο)
