Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχέδιο νόμου που θα παρουσιάσει ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στο επόμενο υπουργικό συμβούλιο, επαναφέρει μεγάλο μέρος της ρύθμισης του παλαιού άρθρου 44 (ν. 1892/1990), ιδίως σε ότι αφορά στη δέσμευση της μειοψηφίας, αφού στην πράξη διαπιστώθηκε ότι το άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα τελικά δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Αντιθέτως από την εφαρμογή του ισχύοντος Πτωχευτικού Κώδικα (2007) μέχρι και σήμερα πολύ λίγες επιχειρήσεις που κατέθεσαν αίτηση υπαγωγής πέτυχαν συμφωνία με τους πιστωτές τους και πραγματική εξυγίανση.
Θέμα το οποίο έχει επισημανθεί από τη νομική κοινότητα από τον πρώτο κιόλας χρόνο εφαρμογής της συγκεκριμένης διάταξης.
Αντιθέτως μέσω του προωθούμενου νομοσχεδίου ο στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα «μαξιλάρι» για όσες επιχειρήσεις σήμερα λόγω κρίσης αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και οι οποίες με το ισχύον καθεστώς (πτωχευτικός κώδικας άρθρο 99) δεν κατάφερναν να εξυγιανθούν.
Για τον λόγο αυτό επιδιώκεται οι διαδικασίες για την εξυγίανση των επιχειρήσεων να είναι σύντομες προκειμένου να περιοριστεί το διάστημα της αβεβαιότητας σε σχέση με την επιβίωση ή μη της επιχείρησης με στόχο τον επανακαθορισμό των σχέσεων οφειλέτη και πιστωτών και τον περιορισμό της προκύπτουσας ζημίας στο ελάχιστο.
Σημείο «κλειδί» πάντως του προωθούμενου νομοσχεδίου είναι η δέσμευση της μειοψηφίας από την πλειοψηφία των πιστωτών (άρθρο 44 ν. 1892/1990). Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 44 προέβλεπε ότι όποια επιχείρηση αδυνατούσε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, μπορούσε να προσέλθει σε ρύθμισή τους, εφόσον συμφωνούσαν οι συμβεβλημένοι πιστωτές που εκπροσωπούσαν το 60% του συνόλου των απαιτήσεων στο οποίο έπρεπε να περιλαμβάνεται και το 40% των τυχόν εμπραγμάτως ασφαλισμένων. Ρύθμιση η οποία περνά και στο νέο νομοσχέδιο.
Αντιθέτως η παρ.2 του άρθρο 44 η οποία προέβλεπε ότι για τη συμφωνία πρέπει να «συναινούν γραπτά εταίροι ή μέτοχοι στους οποίου ανήκει κατά πλειοψηφία το καταβεβλημένο εταιρικό ή μετοχικό κεφάλαιο της επιχείρησης», αλλάζει καθώς στο νέο νομοσχέδιο προβλέπεται ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν θα είναι απαραίτητη σε όλες τις περιπτώσεις.
Στις προωθούμενες αλλαγές σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες προβλέπεται να υπάγονται ακόμη και επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται σε κατάσταση παύσης των πληρωμών, ενώ καταργείται η διάταξη η οποία προέβλεπε ότι το πτωχευτικό δικαστήριο, μετά από αίτηση οποιουδήποτε πιστωτή που δεν υπέγραψε τη συμφωνία, μπορεί να κηρύξει τη λύση της συμφωνίας συνδιαλλαγής.
Στο προωθούμενο νομοσχέδιο θα υπάρξουν και άλλες αλλαγές στην παλαιά ρύθμιση του άρθρου 44 και κυρίως στο κομμάτι εκείνο στο οποίο δεν προβλέπονταν ουσιαστικά κριτήρια επικύρωσης ή μη της συμφωνίας με αποτέλεσμα συχνά να προκύπτουν άδικα αποτελέσματα.
Επί της ουσίας η προτεινόμενη ρύθμιση συνδυάζει τα θετικά στοιχεία της ρύθμισης του άρθρου 44 (ιδίως τη δέσμευση της μειοψηφίας) και της ρύθμισης του Πτωχευτικού Κώδικα.
Ως προς το περιεχόμενο της συμφωνίας εξυγίανσης (άρθρο 106ε παρ. 1) το νομοσχέδιο αφήνει ευρύτατη διακριτική ευχέρεια στα μέρη προβλέποντας ενδεικτικά πληθώρα δυνατών ρυθμίσεων (π.χ. διαγραφή υποχρεώσεων, κεφαλαιοποίηση χρεών, έκδοση προνομιούχων μετοχών ή μετατρέψιμων ομολογιών, πώληση μέρους ή και του συνόλου της επιχείρησης του οφειλέτη) και διευκολύνει την υλοποίησή τους.
Την ίδια ώρα και για την αποφυγή άδικων αποτελεσμάτων το νομοσχέδιο προβλέπει ουσιαστικά κριτήρια για την επικύρωση της συμφωνίας. Ενδεικτικά προβλέπεται ότι με βάση τη συμφωνία πρέπει οι πιστωτές να μην περιέρχονται σε χειρότερη θέση από αυτήν στην οποία θα βρίσκονταν αν ο οφειλέτης πτώχευε και πρέπει να τηρείται η αρχή της ισότητας μεταξύ πιστωτών που βρίσκονται στην ίδια θέση – ρυθμίσεις που συνιστούν ουσιώδεις δικλείδες ασφαλείας για τους μικρούς πιστωτές.
(πηγή: euro2day.gr)
